Sepidan.org :: سپيدان ، پارتاكناي فراموش شده

رضا 111 نظر	ارسال شده در چهارشنبه 19 بهمن 1390
	ترسم كه اشك در غم ما پرده در شود وين راز سر به مهر به عالم سمر شود
فاطمه 21 نظر	ارسال شده در چهارشنبه 12 بهمن 1390
	آن شب قدري كه گويند اهل خلوت امشب است يا رب اين تاثير دولت در كدامين كوكب است
مدیر سایت 28 نظر	ارسال شده در چهارشنبه 5 بهمن 1390
	آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا
فاطمه 21 نظر	ارسال شده در سه‌شنبه 27 دی 1390
	در كوي نيك نامي ما را گذر ندادند گر تو نمي پسندي تغيير كن قضا را.
مدیر سایت 28 نظر	ارسال شده در سه‌شنبه 27 دی 1390
	مرا دردیست اندر دل که گرگویم زبان سوزد وگر پنهان کنم ترسم که مغز استخوان سوزد
رضا 111 نظر	ارسال شده در دوشنبه 12 دی 1390
	دردم از یار است و درمان نیز هم دل فدای او شد و جان نیز هم
مدیر سایت 28 نظر	ارسال شده در چهارشنبه 7 دی 1390
	دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای فرشته ات به دو دست دعا نگه دارد
رضا 111 نظر	ارسال شده در یکشنبه 27 آذر 1390
	ناگاه چشم دختر زهرا در آن میان بر پیکر شریف امام زمان فتاد
مدیر سایت 28 نظر	ارسال شده در شنبه 12 آذر 1390
	سلام به دوستان گل و عزیزم دست همتون درد نکنه خیلی زیبا بود ممنون از مشارکت خوبتون تو مشاعره عاشورا اجر همه با امام حسین علیه السلام تن های کشتگان همه در خاک و خون نگر سرهای سروران همه بر نیزه هاببین
رضا 111 نظر	ارسال شده در شنبه 12 آذر 1390
	این پرچم عشق است که بر دوش من است یا پاره ی قرآن که در آغوش من است نه نه! بگذارید بگویم این کیست: شش ماهه گلِ سرخِ عطش نوش من است محمد علی حضرتی
montazer 15 نظر	ارسال شده در شنبه 12 آذر 1390
	سبز بخت سرخ او تا شقایق را به دست عشق بر کردیم ما زیر دوش آفتاب خون وضو کردیم ما همچو قوی مست دست افشان وجود خویش را در شط سرخ شهادت شستشو کردیم ما گر چه دست از جان و سر شستیم پاکوبان ولی دست دشمن را برای خلق رو کردیم ما می دهد از حنجر ما بوی تاولهای داغ بسکه چون ققنوس آتش زیر و رو کردیم ما غنچه غنچه، زخم زخم پیکر ما چون شکفت عطرافشان خنده بی های و هو کردیم ما در بلا با سوزن مژگان و رشته رشته اشک جامه صد پاره جان را رفو کردیم ما چون گل اشکی سر سجاده در دشت عطش با دعای ندبه کسب آبرو کردیم ما تا نماز عشق بندد نقش بر لوح وجود با دهان زخم با حق گفت وگو کردیم ما فخر ما این بس که همچون ماه در طی طریق اقتدا بر قائد خورشید خو کردیم ما احد ده بزرگی
فاطمه 21 نظر	ارسال شده در پنجشنبه 10 آذر 1390
	اين حسين كيست كه عالم همه ديوانه اوست اين چه شمعيست كه جان ها همه پروانه اوست هركجا مي نگرم رنگ رخش جلوه گر است هر كجا مي گذرم جلوه مستانه اوست هركسي ميل سوي كرببلايش دارد من چه دانم كه چه سريست به در خانه اوست آخرين ويرايش در پنجشنبه 10 آذر 1390
مدیر سایت 28 نظر	ارسال شده در چهارشنبه 9 آذر 1390
	سلام به منتظر عزیز ممنون که سر زدین سپاسگذار خواهم بود اگه به فارسی تایپ کنین البته اگه امکانش هست ممنون بخوان بلال به تکبیر ظهر عاشورا چه بود داغ نفسگیر ظهر عاشورا مگر به حنجره زخمی تو زنده شود برای شهر تصاویر ظهر عاشورا ... هزار خیمه ی آتش گرفته و عطش و خون و نیزه و شمشیر و ظهر عاشورا لباس تیره به تن کرد در عزا خورشید و شد شبیه شب تیره ظهر عاشورا زبان الکن غم مویه های من هرگز نمی رسند به تفسیر ظهر عاشورا زنده یاد نجمه زارع
montazer 15 نظر	ارسال شده در چهارشنبه 9 آذر 1390
	ba abe tala name hosein ghab konid ba name hosein yadi az ab konid khahid ke sarboland o javid shavid ta akhar omr tekye be arbab konid
رضا 111 نظر	ارسال شده در دوشنبه 7 آذر 1390
	باز این چه شورش است که در خلق عالم است باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است این صبح تیره باز دمید از کجا کزو کار جهان و خلق جهان جمله درهم است گویا طلوع میکند از مغرب آفتاب کاشوب در تمامی ذرات عالم است گرخوانمش قیامت دنیا بعید نیست این رستخیز عام که نامش محرم است در بارگاه قدس که جای ملال نیست سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است جن و ملک بر آدمیان نوحه می کنند گویا عزای اشرف اولاد آدم است خورشید آسمان و زمین، نور مشرقین پرورده ی کنار رسول خدا، حسین کشتی شکست خورده ی طوفان کربلا در خاک و خون طپیده میدان کربلا گر چشم روزگار به رو زار می گریست خون می گذشت از سر ایوان کربلا نگرفت دست دهر گلابیبه غیر اشک زآن گل که شد شکفته به بستان کربلا از آب هم مضایقه کردندکوفیان خوش داشتند حرمت مهمان کربلا بودند دیو و دد همه سیراب ومی مکند خاتم ز قحط آب سلیمان کربلا زان تشنگان هنوز به عیوق می رسد فریاد العطش ز بیابان کربلا آه از دمی که لشگر اعدا نکرد شرم کردند رو به خیمه ی سلطان کربلا آن دم فلک بر آتش غیرت سپند شد کز خوف خصم در حرم افغان بلندشد کاش آن زمان سرادق گردون نگون شدی وین خرگه بلند ستون بیستون شدی کاش آن زمان درآمدی از کوه تا به کوه سیل سیه که روی زمین قیرگون شدی کاش آن زمان ز آه جهان سوز اهل بیت یک شعله ی برق خرمن گردون دون شدی کاش آن زمان که این حرکت کرد آسمان سیماب وار گوی زمین بی سکون شدی کاش آن زمان که پیکر او شد درون خاک جان جهانیان همه از تن برون شدی کاش آن زمانکه کشتی آل نبی شکست عالم تمام غرقه دریای خون شدی آن انتقام گر نفتادی به روزحشر با این عمل معامله ی دهر چون شدی آل نبی چو دست تظلم برآورند ارکان عرش را به تلاطم درآورند بر خوان غم چو عالمیان را صلا زدند اول صلا به سلسله ی انبیا زدند نوبت به اولیا چو رسید آسمان طپید زان ضربتی که بر سر شیرخدا زدند آن در که جبرئیل امین بود خادمش اهل ستم به پهلوی خیرالنسا زدند بس آتشی ز اخگر الماس ریزه ها افروختند و در حسن مجتبی زدند وآنگه سرادقی که ملک مجرمش نبود کندند از مدینه و در کربلا زدند وز تیشه ی ستیزه درآن دشت کوفیان بس نخل ها ز گلشن آل عبا زدند پس ضربتی کزان جگر مصطفی درید بر حلق تشنه ی خلف مرتضی زدند اهل حرم دریده گریبان، گشوده مو فریاد بر در ِ حرم کبریا زدند روح الامین نهاده به زانو سر حجاب تاریک شد ز دیدن آن چشم آفتاب چون خون ز حلق تشنه ی او بر زمین رسید جوش از زمین به ذروه عرش برین رسید نزدیک شد که خانه ی ایمان شود خراب از بس شکست ها که به ارکان دین رسید نخل بلند او چو خسان بر زمین زدند طوفان به آسمان ز غبار زمین رسید باد آن غبار چون به مزار نبی رساند گرد از مدینه بر فلک هفتمین رسید یکباره جامه در خم گردون به نیل زد چون این خبر به عیسی گردون نشین رسید پر شد فلک ز غلغله چون نوبت خروش از انبیا به حضرت روح الامین رسید کرد این خیال وهم غلط کار کان غبار تا دامن جلال جهان آفرین رسید هست از ملال گرچه بری ذات ذوالجلال او در دلست و هیچ دلی نیست بی ملال ترسم جزای قاتل او چون رقم زنند یک باره بر جریده ی رحمت قلم زنند ترسم کزین گناه شفیعان روز حشر دارند شرم کز گنه خلق دم زنند دست عتاب حق به در آید ز آستین چون اهل بیت دست در اهل ستم زنند آه از دمی که باکفن خون چکان ز خاک آل علی چو شعله ی آتش علم زنند فریاد از آن زمان که جوانان اهل بیت گلگون کفن به عرصه ی محشر قدم زنند جمعی که زد به هم صفشان شور کربلا در حشر صف زنان صف محشر به هم زنند از صاحب حرم چه توقع کنند باز آن ناکسان که تیغ به صید حرم زنند پس بر سنان کنند سری را که جبرئیل شوید غبار گیسویش از آب سلسبیل روزی که شد به نیزه سر آن بزرگوار خورشید سربرهنه برآمد ز کوهسار موجی به جنبش آمد و برخاست کوه ابری به بارش آمد وبگریست زار زار گفتی تمام زلزله شد خاک مطمئن گفتی فتاد از حرکت چرخ بی‌قرار عرش آن زمان به لرزه درآمد که چرخ پیر افتاد در گمان که قیامت شدآشکار آن خیمه‌ای که گیسوی حورش طناب بود شد سرنگون ز باد مخالف حباب وار جمعی که پاس محملشان داشت جبرئیل گشتند بی‌عماری محمل شتر سوار با آنکه سر زد آن عمل از امت نبی روح‌الامین ز روح نبی گشت شرمسار وانگه ز کوفه خیل الم رو به شام کرد نوعی که عقل گفت قیامت قیام کرد بر حربگاه چون ره آن کاروان فتاد شور و نشور واهمه را در گمان فتاد هم بانگ نوحه غلغله در شش جهت فکند هم گریه بر ملائک هفت آسمان فتاد هرجا که بود آهویی از دشت پا کشید هرجا که بود طایری از آشیان فتاد شد وحشتی که شور قیامت به باد رفت چون چشم اهل بیت بر آن کشتگان فتاد هرچند بر تن شهدا چشم کار کرد بر زخم های کاری تیغ و سنان فتاد ناگاه چشم دختر زهرا در آن میان بر پیکر شریف امام زمان فتاد بی اختیار نعره ی هذا حسین زود سر زد چنانکه آتش ازو در جهان فتاد پس با زبان پر گله آن بضعةالرسول رو در مدینه کرد که یا ایهاالرسول این کشته ی فتاده به هامون حسین توست وین صید دست و پا زده در خون حسین توست این نخل تر کز آتش جانسوز تشنگی دود از زمین رسانده به گردون حسین توست این ماهی فتاده به دریای خون که هست زخم از ستاره بر تنش افزون حسین توست این غرقه محیط شهادت که روی دشت از موج خون او شده گلگون حسین توست این خشک لب فتاده دور از لب فرات کز خون او زمین شده جیحون حسین توست این شاه کم سپاه که باخیل اشگ و آه خرگاه زین جهان زده بیرون حسین توست این قالب طپان که چنین مانده بر زمین شاه شهید ناشده مدفون حسین توست چون روی در بقیع به زهرا خطاب کرد وحش زمین و مرغ هوا را کباب کرد کای مونس شکسته دلان حال ماببین ما را غریب و بی کس و بی آشنا ببین اولاد خویش را که شفیعان محشرند در ورطه ی عقوبت اهل جفا ببین در خلد بر حجاب دو کون آستین فشان واندر جهان مصیبت ما بر ملا ببین نی ورا چو ابر خروشان به کربلا طغیان سیل فتنه و موج بلاببین تن های کشتگان همه در خاک و خون نگر سرهای سروران همه بر نیزه هاببین آن سر که بود بر سر دوش نبی مدام یک نیزه اش ز دوش مخالف جدا ببین آن تن که بود پرورشش در کنار تو غلطان به خاک معرکه ی کربلا ببین یا بضعةالرسول ز ابن زیاد داد کو خاک اهل بیت رسالت به باد داد خاموش محتشم که دلسنگ آب شد بنیاد صبر و خانه ی طاقت خراب شد خاموش محتشم که ازین حرف سوزناک مرغ هوا و ماهی دریا کباب شد خاموش محتشم که ازین شعر خون چکان در دیده ی اشگ مستمعان خوناب شد خاموش محتشم که ازین نظم گریه خیز روی زمین به اشک جگرگون کباب شد خاموش محتشم که فلک بس که خون گریست دریا هزار مرتبه گلگون حباب شد خاموش محتشم که بسوز تو آفتاب از آه سرد ماتمیان ماهتاب شد خاموش محتشم که ز ذکر غم حسین جبریل را ز روی پیامبر حجاب شد تا چرخ سفله بود خطایی چنین نکرد بر هیچ آفریده جفایی چنین نکرد ای چرخ غافلی که چه بیداد کرده ای وز کین چه ها درین ستم آباد کرده ای بر طعنت این بس است که با عترت رسول بیداد کرده خصم و تو امداد کرده ای ای زاده زیاد نکرده است هیچگه نمرود این عمل که تو شداد کرده ای کام یزید داده ای از کشتن حسین بنگر که را به قتل که دلشاد کرده ای بهر خسی که بار درخت شقاوتست درباغ دین چه با گل و شمشاد کرده ای با دشمنان دین نتوان کرد آن چه تو با مصطفی و حیدر و اولاد کرده ای حلقی که سوده لعل لب خود نبی بر آن آزرده اش به خنجر بیداد کرده ای ترسم تو را دمی که به محشر برآورند از آتش تو دود به محشردرآورند محتشم کاشانی

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35

پايگاه اطلاع رساني شهرستان سپيدان / © 1387 / www.Sepidan.org /
نقل مطالب این سایت با ذکر منبع و نشانی اینترنتی سایت بلامانع است.
	طراحي و برنامه نويسي :